Gisteren is een groot avontuur geworden. Ik moest, dus veel eerder dan verwacht, door de MRI scan. Niet in Nijmegen, maar gewoon in het ziekenhuis in Almelo.

Het hele verhaal van de MRI scan maakte van te voren erg veel indruk op mij gemaakt, waardoor ik heel erg zenuwachtig was. In de wachtkamer van het ziekenhuis werd het alleen maar erger. Er hing daar een poster waar op je kunt zien hoe zo’n scan in zijn werk gaat. Ik vond het dood eng! Ik heb Mama veel gevraagt, maar Mama wist ook niet een antwoord te geven op alle vragen die ik haar stelde. En toen kwam de zuster…..

De zuster die ons ophaalde ging mij uitleggen wat er nou prezies zou gaan gebeuren. Ik heb heel goed naar haar geluisterd. Maar toen ik dat apparaat ook echt zag, zakte het laatste beetje moed dat ik nog had, in mijn schoenen. De zuster deed erg haar best om me uit te leggen hoe het allemaal zou verlopen, maar dat hielp niets meer, ik kon mijn tranen bijna niet meer in houden. Zo bang was ik.

Gelukkig kwam er toen een andere zuster aan die door had wat er met mij gebeurde. Zij ging in de scanner liggen en deed helemaal voor hoe het zou gaan. Daar door werd ik iets rustiger. Ik ben er dan ook maar in gaan liggen en heb met oordopjes, waarop mijn eigen muziek te horen was, rustig afgewacht hoe het allemaal zou verlopen. Toen ik daar eenmaal lag, viel alle angst van mij af en voelde ik me sterker dan ooit! Het was echt net of er iemand mij heel rustig maakte. Ook denk ik dat het hielp dat ik Mama achter de scan, als het ware naast mij, kon zien zitten.

Naar +/- 20 minuten was het klaar. Het is in één keer gelukt! Alles is goed gegaan! Ik was zo trots op me zelf dat het me gelukt in om 20 minuten stil te liggen. Papa en Mama waren ook heel erg trots op me. Tenminste dat vertelde ze me, en dan zal het ook wel zo zijn.

Nu moeten we wachten tot de uitslag klaar is. Daar zal dan over gebeld worden. Moeten we maar weer afwachten.